حسد چیست؟
امام باقر(علیهالسلام) میفرماید: «إنّ الحسد یأكل الایمان كما تأكل النار الحطب»
حسادت ایمان انسان را میبلعد. همانند آتش كه هیزم را در كام خود فرو میكشد.
توجه خاصی كه اولیای دین مبین اسلام به اخلاقیات و روح انسان در جای جای كلمات و سخنانشان دادهاند، بیانگر اهمیت و ارزشی است كه اسلام برای روح انسان قائل است و برای سلامتی و تكامل آن تدابیر لازم را اندیشیده است.
حسد بعنوان یك بیماری كه انسان را از درون به نابودی و نیستی میكشاند موجب صدمات مهلكی نیز بر جامعه میشود. ساختار حسد بگونهای است كه متوجه اطرافیان و افراد آشنا میشود و هیچگاه انسان به شخصی كه نمیشناسد حسادت نمیورزد.
با نگاهی دقیقتر متوجه میشویم حسادت مرضی است(همانند ویروس) كه برای نابودی جامعه بر روح انسان(فردی از جامعه) مستولی میشود و میخواهد آنرا از درون پوسانده و نابود كند. حسادت گاهاً ضعیف است و تنها قادر بنابودی شخص حسود میشود و گاهی قدرتمند است و جسم شخص آلوده را بنفع خود بكار گرفته و توسط آن جامعه را مورد حمله قرار میدهد.
علت پیدایش حسد چه میتواند باشد؟
انسان همواره علاقهمند پیشرفت و تكامل بوده است. ضمیر ناخودآگاه انسانهایی كه روح آنها پرورش كامل نیافته و هنوز ناقص است به این نقصان آگاه بوده و برای پردهپوشی آن تلاش مینماید. چون در اثر ضعف و خود كم بینی قادر به تكمیل خود نیست، پیشرفت و موفقیت اطرافیان را -كه به مثابه كسانی كه پرده از فساد و گندیدگی روح ناقص برداشتهاند،- مورد حمله قرار میدهد و تمام توان خود را برای از بین بردن آن بكار میگیرد.
حال اگر ویروس حسد ضعیف باشد فقط خود شخص مبتلا را همچون خوره از درون نابود میكند ولی اگر قوی باشد جامعه را نیز از این عصیان متضرر خواهد كرد.
